Zie je leven als een grote puzzel. De puzzel met de afbeelding waar je zelf op staat, de afbeelding van je mooiste jij, jij die je bent, jij die je wilt zijn. Je verzamelt je hele leven overal stukjes, stukjes die je eigen puzzel compleet maken. Elke situatie, ontmoeting, ervaring, levensles ontvang je weer een stukje. Sommige stukjes passen en sommige stukjes passen niet. Met eindeloos passen en meten kom je er misschien wel achter dat er een stukje helemaal niet thuis hoort in je puzzel, maar dat die hoort bij de puzzel van iemand anders. Soms kom je hier snel achter maar soms duurt het jaren. Soms blijft het stukje dat niet van jou is toch steken in jouw puzzel maar toch hoort hij daar niet. Dit kan je zien als een energielek. Een niet passend deel dat je mee draagt, wat je energie kost in plaats van geeft. Energie die verzwaard in plaats van verlicht. Als je een puzzelstukje vindt of krijgt van iemand anders dan mag je dat stukje gewoon terug geven of een ander plekje geven. Het liefste op een lieve mooie plek, daar waar je het neer mag leggen met liefde. Dan kan je het vervolgens loslaten. Om rustig weer verder te gaan kijken naar de stukjes die wel bij jou horen. Je kan best een keer een stukje uitlenen aan iemand die wil groeien en wil leren van hoe jouw puzzel werkt. Maar vraag je stukje wel weer terug. Voordat diegene je stukje niet los wilt laten, en het misschien wel voor anderen doeleinden gebruikt. Stapje voor stapje kom je erachter dat je ontzettend veel stukjes in je leven hebt verzameld die je mag teruggeven of wegleggen. Want zo kan je steeds een stukje lichter worden. Zo maak je je eigen puzzel meer compleet.

Na jaren kwam ik erachter dat ik grootverzamelaar was van andermans puzzelstukjes. Tassen vol met puzzelstukjes die niet in mijn puzzel thuis hoorde droeg ik met mij mee. Ik spaarde ze allemaal! Maar mijn eigen puzzelstukjes waren ver te zoeken. Zelfs de stukjes waar andere mensen vanaf moesten daar had ik wel een plekje voor. Langzamerhand ruimde ik de puzzelstukjes die niet bij mij hoorde op en ruilde ze in voor de stukjes die paste in mijn puzzel. De stukjes die licht maakte, energie gaven en nergens anders hoorde dan bij mij. Tegenwoordig probeer ik bewust te kijken en de tijd te nemen voordat ik een stukje toevoeg aan mijn puzzel. Hoort het bij mij? Wil ik dit lenen? Gaat het mij energie kosten, of geven? Want wat is het heerlijk om je eigen puzzel compleet te maken.

Wat klinkt dat makkelijk, maar wat is het ontzettend hard werken.